اللهم عجل لولیک الفرج

حسرت ودق کردن را نمی پسندم، به مسجد کوفه که می رسم از محل عبور اولیا خدا عبور می کنم، اینجا محل خلافت امیرالمؤمنین علی علیه السلام بوده است، به گمانم هنوز هم دارد خلافت می کند ومن نمی بینم، این امام اولادش را چرا این مردم آزار دادند نفس کم می آورم به دیوار تکیه می زنم دستم را به دیوار میزنم این دیوارها این زمین همه شاهد امام بوده اند به آنها خیره خیره نگاه می کنم، امام قبل از افطار در این مکان نماز می خواند، به غذای افطار امام به انتظار خانواده تا پدرشان برسد وباهم افطاری بخورند، امام تلاش میکرد به آگاهی مردم، کاش تک تک این مردم تلاش می‌کردند، کاش جای حسرت خوردن ودق کردن تلاش کنم اگر این حسرت بگذارد، زنی از وقتی وارد می شود تا نزدیکی محراب مرثیه خوانی کند وبغل وا کرده است می‌خواهد محراب را بغل کند با دوربین از زن فیلم میگیرم.

خاک عراق با ایران واین سرزمین با وطن تفاوت‌های بسیاری دارد، باد وخاکش بلاخیز است، برعکس ایران که سرحال می آورد، تا وارد میشوی وارد درد وبلا می شوی، بیخود نیست که از اسمش بوی بی وفایی به یاد می آید، باورم این است نه زنی باوفا باشد نه مردی، دخترخاله ام زنگ می‌زند، تماس را تصویری میزنم که حرم را ببیند درست روبروی حرمم بادیدن حرم اشک از چشمش سرازیر می شود وسط اشکها وباآن صدای سوزناک برای من یعنی دخترخاله اش خانه ای در عراق از خدا می‌خواهد وشوهر وخلاصه که دخترخاله جان عزمش را جزم کرده به سروسامانم، که وسط حرفش حرم را نشانش می دهم ودر دلم می گویم دست از این افکار که جز بوی دنیا نمی دهد بردار وبیا کمی حال خوب از امام طلب کن، می گویم این همه راه را تا این سرزمین به حرمت ائمه اطهار علیهم السلام می آیم نه هیچ دیگری، بحث را عوض می کنم وبا دخترخاله برای بیماران حاجتمندان دعا می کنیم وتلفن را قطع می کنم. از حالا شوق رفتن به مسجد کوفه را دارم تا فردا عصر که به مسجد خودم را برسانم.

تا دو ساعت قبل از خارج شدن از وطن هر که زنگ زد با آب وتاب گفتم دارم از وطن خارج می شوم، از این وطن که لحظه شماری میکردم برای بردن نامش چی به من رسیده بود نمی‌دانم، تا این لحظه ام که یک وطن می گویم وصدتا وطن از دهانم خارج می شود، چند نفری زنگ زدند که بعد ازشنیدن نام وطن کلی مسخره ام کردند، که جوری میگی خروج از وطن، انگار داری کجا میری! شش، هفت ساعت آخه راهیه، مردم دو سه روز، یک هفته طول می کشه سفرشون، که هربار گفتم، صبر کنن حالا ببین کی گفتم یه روزم سفرم، به قصد خروج از وطن یک هفته طول می کشه،دو ساعت قبل از حرکت چند نفری درخواست کمک مالی کردند که بعد از پیگیری متوجه شدم جز گوش بری قصدی در کار نیست وباید به چند نفر برای خرید جهیزیه کمک میکردم که از فیض وسعادت انفاق بی نصیب ماندم. جر مبلغ مورد نیازم دسترسی به حساب بانکی نبود ودریغ از یک پیامک واریزی، از این وطن که شوق وذوق تمام جانم از نامش است هیچ خیری به من نرسیده وهربار جز شکر خدا وتحمل واکنشی ندارم، گاهی به این نتیجه می رسم که جای تحمل را با مسخرگی عوض کرده ام و از طرف خودم بدجوری مورد تمسخر قرار گرفته ام.

چطور با دیدن حرم هنوز زنده ام ،اگر تو امام زنده ای تا تو را نبینم این منم که مرده ام

از وقتی پدر وبرادر م نیستند زیاد دلم تنگ می شود یعنی تازه دارم دلتنگی را تجربه می کنم، این حالم هر چه هست از ویروس نیست، فاصله تا حرم فاصله ی هرروز  است اما من آدم روزهای اول نیستم، حالم خوب نیست، تا حرم می شنوم میزنم زیر گریه، در جواب آدمها هاج و واج نگاه می کنم، مثل بهت زده ها، روز اول نه راه طولانی بود ونه گرما می‌شناختم نه سرما، سحرها، عصرها تا حرم می آمدم وبرمی گشتم، حالا وهوای معصومانه  حرم سرحالم آورده بود، چند روز دیگر باید برویم، یادش برای من که یک ربع برمیگردم فقط یک ربع که افطاری وسحری بخورم، خارج شدن از حرم سخت شده حالا چطور باید بروم، کاش می شد یک گوشه ی، حرم ماند، به من باشد می مانم حیف که این قانون‌های که آدمها درست کرده اند جز دست و پاگیری  نیست، مثل روزهای اول سرحال نیستم، رفت وآمد زیاد خسته ام کرده، اما سرسوزنی از شوقم به امام  کم نمی شود.امام  تنها پناه  دلتنگهاست.